Choreoterapia

Życie „udarowców” najczęściej zostaje wywrócone do góry nogami. Pacjenci usiłujący zrozumieć i uporządkować swoją egzystencję po udarze muszą często radzić sobie z wieloma problemami społecznymi, małżeńskimi, duchowymi i zawodowymi.

Podobne wyzwania pojawiają się u członków rodziny chorego, którzy stają się jego opiekunami i starają się zapewnić źródło jego utrzymania. Z kolei na ich stan zdrowotny często negatywnie wpływa udar bliskiej osoby. Wsparcie tychże opiekunów ma więc również kluczowe znaczenie w całym procesie.

Choreoterapia jest definiowana w Polsce jako zespół działań w trzech poziomach – terapię tańcem, psychoterapię tańcem i taniec terapeutyczny. Jest jednym ze sposobów dochodzenia do sprawności po udarach mózgu. Dla pacjenta po udarze świadomość bycia niepełnosprawną osobą, akceptacji nowej dla niego sytuacji często przekracza jego wyobrażenie. Pojawiają się myśli samobójcze, symptomy autodestrukcji, a obniżone poczucie własnej wartości nierzadko prowadzi do depresji.

Choreoterapia usprawnia utraconą sprawność ruchową będącą najczęstszym upośledzeniem po udarze. Ruch w zgodzie z rytmem poprawia czynności oddechowe i krążenie krwi, a to z kolei pomaga słabszej stronie ciała stopniowo odzyskiwać czucie. Pacjent poprzez swoją systematyczną pracę staje się coraz bardziej sprawczy w swoim życiu. To z kolei podtrzymuje w nim zapał do udziału w kolejnych ćwiczeniach terapeutycznych.

Mężczyźni zdający sobie sprawę ze swojej niepełnosprawności często popadają w załamanie i depresję, niską samoocenę i brak wiary w siebie. Taniec pomaga im odzyskać siły. Daje poczucie, że są potrzebni sobie i innym.

Taniec definiuje konkretną rolę mężczyzny w relacji z kobietą, jego decyzyjność i odpowiedzialność. Terapia poprzez taniec pomaga mężczyźnie na nowo odkryć i określić jego męskość.

Kobiety po udarze często mają poczucie utraty swojej atrakcyjności i kobiecości. Mogą też bagatelizować pierwsze objawy udaru. Taniec wzmacnia ich wiarę w siebie, poczucie wartości, przywraca naturalną ekspresję ciała i podnosi pewność siebie. To czasem długi i żmudny proces, ale dający niezwykłe efekty psychofizyczne.

Spastyczność jest typowym efektem udaru mózgu. To stan, w którym niektóre mięśnie są stale kurczone. Ten skurcz powoduje sztywność lub napięcie mięśni i może zakłócać normalny ruch, mowę i chód. Spastyczność jest zwykle spowodowana uszkodzeniem części mózgu lub rdzenia kręgowego, która kontroluje ruchy dobrowolne. Uszkodzenie powoduje zmianę w równowadze sygnałów między układem nerwowym a mięśniami. Ten brak równowagi prowadzi do zwiększonej aktywności mięśni. Spastyczność negatywnie wpływa na mięśnie i stawy kończyn.

Tańcem zajmuję się już ponad 20 lat. Moimi kursantami są pacjenci po udarze. Widzę ich wielką radość z każdego kroku wykonanego w rytm muzyki. To niesamowicie dodaje im skrzydeł i utwierdza ich w przekonaniu, że ten wysiłek ma sens. I że ich ogromna praca psycho-fizyczna jest tego warta, bo daje wymierne efekty.

Radość z każdego poprawnie wykonanego kroku może wzbudzić u zdrowego człowieka co najwyżej zdziwienie, ale dla „udarowca” to często milowy krok w dochodzeniu do sprawności. To „być albo nie być” na kolejnej sesji terapeutycznej.

Elementami mojej pracy są:

  • praca coachingowa pomagająca przywrócić akceptację własnej osoby i poczucie własnej wartości
  • ćwiczenia rozwojowe bazujące na mocnych stronach pacjenta np. w oparciu o badanie osobowości The Bridge
  • statyczne i dynamiczne ćwiczenia obligujące pacjenta do budowania nawyku prawidłowej postawy ciała
  • ćwiczenia izolacyjne aktywujące jedną dominującą ruchowo część ciała np. kolana, ramiona itp.
  • ćwiczenia koordynujące górne i dolne partie ciała
  • ćwiczenia do rytmu jak np. wyklaskiwanie, wytupywanie mające na celu akcentowanie rytmu w muzyce dla potrzeb koordynacji ruchowo-słuchowej
  • ćwiczenia ze współpartnerem/ką w trzymaniu tanecznym celem uwalniania objawów spastyczności

PODSUMOWUJĄC. Praca choreoterapeuty nie zastępuje pracy rehabilitanta, ale jest niezwykłym dopełnieniem jego działania jak i leczenia farmakologicznego. Największą zaletą choreoterapii jest kompleksowość – od poprawy sprawności ruchowej po wzniesienie poczucia własnej wartości na poziom pozytywnego postrzegania siebie i swojego życia.


Źródła:


Autor: Tomasz Rachwalski

Artykuł przygotowany w ramach projektu ProBio Małopolska

PODZIEL SIĘ