Środowisko

Strona główna Środowisko

CO2Shoe – narzędzie do obliczania śladu węglowego obuwia

CO2Shoe - narzędzie do obliczania śladu węglowego obuwia

Głównym celem projektu CO2Shoe (2013-17) jest opracowanie narzędzia do obliczania śladu węglowego w sektorze obuwniczym, które pozwoli na pomiar emisji gazów cieplarnianych (GHG) produkowanych przez każdą parę butów. Projekt obejmuje cztery państwa członkowskie UE: Hiszpanię, Włochy, Portugalię i Polskę i będzie następnie rozszerzony na resztę obszaru europejskiego. Końcowym celem projektu jest dostarczenie firmom obuwniczym narzędzia, które pozwoli im zidentyfikować najbardziej istotne aspekty produkcji, które mogą obniżyć emisję gazów cieplarnianych.

Prezentacja jest pomyślana jako promocja narzędzia do obliczania śladu węglowego zaprojektowanego specjalnie dla sektora obuwniczego na terenie Europy i jest adresowana do firm produkujących obuwie i elementy obuwia.
Narzędzie do obliczania śladu węglowego dla obuwia umożliwia producentom obuwia określenie ilości emisji GHG, wyrażonej w jednostkach równoważnych CO2.
Narzędzie pozwala na identyfikację rozwiązań służących zmniejszeniu emisji GHG, które mogą być zastosowane w przemyśle obuwniczym.
Projekt pomaga we wdrożeniu Eco-wzornictwa w produkcji jako metody poprawy produktu z punktu widzenia ekologii od pierwszego etapu produkcji.
Projekt przyczynia się do zwiększenie troski odnośnie wpływu na środowisko w zakresie udziału w procesie globalnego ocieplenia, pochodzącego z procesów produkcyjnych w firmach sektora obuwniczego.
Korzyścią ze stosowania kalkulatora śladu węglowego jest zmniejszenie emisji GHG uwalnianych do atmosfery (ślad węglowy) w firmach uczestniczących w projekcie i tym samym poprawa stanu środowiska naturalnego. Nie ma przeszkód, by inne firmy z obszaru UE korzystały z opracowanego narzędzia CO2.


Poznaj prezentera:

Piotr Olszewski

CO2Shoe - narzędzie do obliczania śladu węglowego obuwia

Innowacyjna metoda zwalczania roślin barszczu Sosnowskiego

Innowacyjna metoda zwalczania roślin barszczu Sosnowskiego

Innowacyjna metoda zwalczania roślin barszczu Sosnowskiego na obszarach chronionych (otoczenie cieków wodnych) polega na wstrzykiwaniu powyżej szyjki korzeniowej mieszanki herbicydów Chicara + Roundup. Metoda ta zastała zastosowana z powodzeniem w latach 2014-2016 w 31 gminach województwa małopolskiego na obszarze 134 ha w ramach projektu Środowisko bez barszczu Sosnowskiego finansowanego w 85% przez EOG (Europejski Obszar Gospodarczy).

Lider Projektu: Uniwersytet Rolniczy w Krakowie.
Kwota realizacji projektu: 4,9 mln zł.
Główne założenia, istota i cel projektu: Celem projektu jest zniszczenie roślin barszczu Sosnowskiego na wyznaczonych powierzchniach na obszarze miast, gmin lub powiatów.

Zgłaszam gotowość podjęcia współpracy z samorządami województw w Polsce w zakresie zwalczania roślin barszczu Sosnowskiego. Barszcz Sosnowskiego jest niebezpieczną rośliną inwazyjną zagrażającą zdrowiu i życiu mieszkańców. Roślina ta poprzez duże zdolności ekspansji wypiera za środowiska miejscową roślinność powodując zmniejszenie bioróżnorodności. Współpraca polega m. in. na nadzorze nad wyznaczaniem powierzchni do zwalczania oraz nadzór poprawności wykonywania zabiegów przez firmy, które w wyniku przetargu przystąpiły do zwalczania barszczu Sosnowskiego na danym terenie, np. w gminie lub w powiecie. Deklaruję pomoc merytoryczną przy pisaniu wniosku o dofinansowanie z EOG (Europejski Obszar Gospodarczy) w wysokości 85% kosztów.

Zakres terytorialny i czas realizacji: obszar Polski, czas realizacji: 3 lata w przypadku uzyskania dofinansowania 85% z funduszy EOG (Europejski Obszar Gospodarczy), lub 5 lat z funduszy własnych samorządu.


Poznaj prezentera:

Kazimierz Klima

 Innowacyjna metoda zwalczania roślin barszczu Sosnowskiego

Profesor doktor habilitowany Kazimierz Klima, pracownik naukowo-dydaktyczny Uniwersytetu Rolniczego w Krakowie. Autor innowacyjnej metody zwalczania roślin barszczu Sosnowskiego. Wyniki badań wykorzystał w latach 2014-2016 w projekcie, którego celem było zniszczenie roślin barszczu Sosnowskiego na powierzchni 134 hektarów w 31 gminach województwa małopolskiego.

BIN-e, Inteligentny kosz na śmieci

BIN-e, Inteligentny kosz na śmieci

BIN-e, Inteligentny kosz na śmieci z Poznania zachwyca Start-Upowe sceny

Stworzyliśmy inteligentne urządzenie do automatycznej segregacji śmieci, które samo rozpoznaje obiekt, sortuje je do właściwej komory, kompresuje oraz komunikuje się z użytkownikami, służbami porządkowymi, itd. Naszym celem jest dostarczenie użytkownikom możliwości segregacji śmieci bez żadnego zaangażowania, firmom, najemcą biurowym – dostarczenie wymiernych oszczędności wynikających z zastosowania naszego rozwiązania, a firmom porządkowym – wymiernych oszczędności związanych z optymalizacja logistyki. Planujemy wprowadzenie pilotażowej sprzedaży na rynku polskim, a następnie dotarcie do kolejnych rynków – Niemiec, Holandii oraz Wielkiej Brytanii. W chwili obecnej posiadamy prototyp w wersji demonstracyjnej, który bardzo chętnie zaprezentowalibyśmy podczas konferencji.

Poszukujemy partnerów w zakresie inwestycji kapitałowej oraz wszelkiej współpracy, która umożliwiłaby nam optymalne wprowadzenie produktu na rynek.


Poznaj prezentera:

Jakub Luboński

Jakość usług i produktów fundamentem Srebrnej Gospodarki

Projekt BioClean – koniec z problemem tworzyw sztucznych?

Życie bez wytworów z plastiku nie jest obecnie możliwe. Plastik to materiał, który błyskawicznie zrewolucjonizował współczesny świat. Ma on wiele różnych zalet jednak jego nieodpowiedzialne stosowanie, polegające najczęściej na nieodpowiednim gospodarowaniu odpadami i śmieceniu, jest niezwykle szkodliwe dla środowiska. Plastik to materiał bardzo trwały i dlatego jego długotrwałe niszczenie nie jest w pełni poznane.

Dzięki finansowanemu przez Unię Europejską projektowi BioClean – Biotechnological solutions for the degradation of synthetic polymeric materials, udało stworzyć się naturalny sposób rozkładu tworzyw sztucznych. Użyto do tego specjalnej obróbki fizyczno-chemicznej oraz bakterii, mających ograniczyć szkodliwość odpadów dla środowiska i nasilić aktywność gospodarczą poprzez otwarcie nowych rozwiązań w zakresie utylizacji odpadów.

Plastic bottles and containers prepared for recycling

BioClean to projekt stanowiący część programu FP7. BioClean (Program finansowania Unii Europejskiej na lata 2007-2013) koordynowany przez Uniwersytet Boloński. Obejmuje on 19 partnerów z dziewięciu różnych krajów Europy w tym jednego z Chin oraz wsparcie Europejskiego Stowarzyszenis Branży Tworzyw Sztucznych. Działania rozpoczęto trzy lata temu, dzieląc je na podstawowe kategorie:

  • izolowanie i selekcję mikroorganizmów pochodzących z prawdziwych opadów plastikowych z Morza Egejskiego i Norweskiego oraz różnych europejskich składowisk
  • odkrywanie realności zastosowania biotechnologii w procesach rozpadu, detoksykacji i ponownego wykorzystania.
  • Przyspieszenie naturalnej biodegradacji tworzyw sztucznych w zakładach kompostowania odpadów organicznych i bio-gazyfikacji

20130125155408-partners_map

Kontynuowana strategia BioClean miała na celu pogłębienie wiedzy naukowej na temat biodegradacji materiałów w naturalnych środowiskach i obiektów unieszkodliwiania odpadów oraz badanie możliwości wprowadzenia rozwiązań biotechnologicznych dla skutecznego i trwałego usuwania odpadów tworzyw sztucznych. W szczególności, konsorcjum skupiło się na PCW, polistyrenie, polipropylenie i polietylenie. Zespół stworzył i wdrożył sposoby wykorzystania mikroorganizmów do degradacji różnego rodzaju odpadów tworzyw sztucznych. Ocenie poddano wybrane szczepy bakterii oraz grzyby, wykazując, że są skuteczne. W ramach projektu stworzono krótką listę nadających się do wykorzystania organizmów tlenowych i beztlenowych. Wyszczególniono najlepsze fizyczne i chemiczne sposoby rozpadu dla całego wachlarza tworzyw sztucznych.

Projekt BioClean odnalazł i udowodnił, iż solidne rozwiązania biotechnologiczne dla degradacji i detoksykacji są możliwe, ulepszając tym samym wiedzę na temat zastosowań bakteryjnych inokulów i rozwijając technologię recyklingu.

więcej projektów Komisji Europejskiej http://cordis.europa.eu/home_pl.html

strona oficjalna programu: http://www.biocleanproject.eu/

bioclean project

Ruszyła aplikacja mobilna „Jakość powietrza w Polsce”!

Główny Inspektorat Ochrony Środowiska stworzył aplikację pt. „Jakość powietrza w Polsce”. Ta bezpłatna aplikacja prezentuje aktualne dane o jakości powietrza z automatycznych stacji pomiarowych funkcjonujących w ramach Państwowego Monitoringu Środowiska (PMŚ). Dane dotyczą aktualnych stężeń pyłu PM10, pyłu PM2,5, dwutlenku siarki (SO2), dwutlenku azotu (NO2), tlenku węgla (CO), benzenu (C6H6) i ozonu (O3).

Wyniki pomiarów są podawane w sześciostopniowej skali (od „bardzo dobrego” do „bardzo złego”), odnoszącej się do potencjalnego wpływu zanieczyszczeń na zdrowie. Przykładowo ocena „dostateczna”, oznacza, że długie przebywanie na otwartym powietrzu połączone z wysiłkiem fizycznym może mieć niekorzystne skutki zdrowotne, dlatego w legendzie znajduje się też zalecenie, aby ” rozważyć ograniczenie aktywności na wolnym powietrzu, szczególnie jeśli ta aktywność wymaga długotrwałego lub wzmożonego wysiłku fizycznego”. Z kolei dane dot. jakości powietrza są prezentowane w postaci map, wykresów oraz zestawień szczegółowych wyników.

pogoda

Jak to działa?

Przy dostępie do internetu i włączonych usługach lokalizacyjnych aplikacja pokazuje dane z najbliższej stacji pomiarowej lub z innych wybranych stacji. Aplikacja wysyła powiadomienia w przypadku wystąpienia przekroczeń poziomów informowania lub alarmowych zanieczyszczeń oraz przy okazji publikacji nowych aktualności na portalu jakości powietrza GIOŚ.

Co znajdziemy w aplikacji?

  • Dane z najbliższej nam stacji – wyświetlanie bieżących danych dotyczących stężeń zanieczyszczeń ze stacji znajdującej się najbliżej użytkownika.
  • Mapa – wyświetlanie bieżących danych dotyczących zanieczyszczeń ze wszystkich stacji automatycznych w Polsce (dzięki mapie można wybrać stację pomiarową)
  • Wyszukanie stacji – lista działających w ramach PMŚ automatycznych stacji pomiarowych (adresy: miasto i ulica) i pozwalająca na wyświetlanie danych ze stacji po ich adresach.
  • Alerty – informacje o wystąpieniu wysokich stężeń zanieczyszczeń przekraczających poziomy informowania lub alarmowe
  • Ciągła aktualizacja – informacje o aktualnościach zamieszczanych na portalu jakości powietrza GIOŚ.

Air pollu aux particules fines

Dane prezentowane w aplikacji pochodzą z krajowej bazy danych jakości powietrza GIOŚ zasilanej danymi z baz danych wojewódzkich inspektoratów ochrony środowiska. Aktualizowane są co godzinę na podstawie danych rejestrowanych ze stacji pomiarowych PMŚ. Aplikacja została wykonana w ramach projektu „Wzmocnienie systemu oceny jakości powietrza w Polsce w oparciu o doświadczenia norweskie” w ramach Programu Operacyjnego PL03 „Wzmocnienie monitoringu środowiska oraz działań kontrolnych” dofinansowanego ze środków Mechanizmu Finansowego EOG 2009-2014.

app_5 — kopia

Aplikacja jest, bezpłatną oficjalną aplikacją Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska.

Jednocześnie, aplikacja na system iOS będzie dostępna od stycznia 2016 r.

pogoda.png2Inspekcja Ochrony Środowiska jest powołana do kontroli przestrzegania przepisów o ochronie środowiska oraz badania i oceny stanu środowiska.
Jednym z najistotniejszych zadań realizowanych przez Inspekcję Ochrony Środowiska jest właśnie prowadzenie badań i ocen stanu środowiska, w tym monitoringu jakości powietrza. Zadanie to jest wykonywane w ramach Państwowego Monitoringu Środowiska (PMŚ), którego program jest opracowywany przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska i zatwierdzany przez Ministra Środowiska. Ok. 90% pomiarów jakości powietrza wykonywanych w ramach PMŚ oraz roczne i pięcioletnie oceny jakości powietrza w strefach są wykonywane przez wojewódzkie inspektoraty ochrony środowiska.

W skład Inspekcji wchodzą: Główny Inspektorat Ochrony Środowiska (GIOŚ) oraz 16 wojewódzkich inspektoratów ochrony środowiska. Działalnością Inspekcji kieruje Główny Inspektor Ochrony Środowiska.

Strona oficjalna Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska http://www.gios.gov.pl/pl/

 

THE SEABIN PROJECT, czyli jak zebrać fundusze na ochronę środowiska

Wystarczy prosty pomysł przedstawić w ciekawy sposób grupie osób, którym na czymś zależy.

Andrew Turton – budowniczy łodzi, żeglarz i surfer oraz Pete Ceglinski, projektant przemysłowy i również surfer stworzyli proste urządzenie: automatyczny śmietnik, zbierający pływające w wodzie odpady, oleje, paliwa i detergenty. Seabin to rewolucja w technologii oczyszczania basenów wodnych – wynalazek przeznaczony dla basenów portowych, pływających doków, śródlądowych dróg wodnych, zamieszkałych jezior i klubów jachtowych. Ze względu na niewielki rozmiar, można go wygodnie przymocować do super jachtów i łodzi motorowych.

nacho-y-marta-3-logoPrototyp urządzenia przeszedł już wiele testów zdobywając uwagę ekspertów. Aby zrealizować swój projekt, Turton i Ceglinski zbierają fundusze za pośrednictwem platformy crowdfundingowej Indiegogo w kampanii :

„Cleaning the oceans one marina at a time”. 

Pozyskane w ten sposób pieniądze zostaną przeznaczone na udoskonalenie pomysłu i uruchomienie systematycznej produkcji SEABINa.  Prototyp przechodzi obecnie końcową fazę testów w „Real Club Nautic” – Marina i Yacht Club z siedzibą w Palma De Mallorca. Rozpoczęcie sprzedaży nastąpi w połowie 2016 roku.

h82fsyfiavw9isf4iujrTwórcy SEABINa wychodzą z założenia, iż walkę z zanieczyszczeniami należy rozpocząć blisko źródła problemu, w otoczeniu możliwie kontrolowanym. Przystanie, porty i zamknięte przestrzenie są miejscem idealnym ponieważ stanowią akweny zamknięte, wewnętrznie wolne od burz i sztormów. Na otwartej powierzchni, wiatr i prądy bezustannie przemieszczają zanieczyszczenia, które ostatecznie zatrzymują się w różnego rodzaju naturalnych lub sztucznych zbiornikach. Matka natura dosłownie podrzuca nam śmieci, by pozwolic je złapać. Efektem tej pozornie prostej obserwacji jest projekt SEABIN. Zapewne nie uda się zebrać wszystkiego, ale to na pewno niezwykle obiecujący początek.

JAK TO DZIAŁA?

x5ijc0szqlhfynj95ls3To bardzo proste. SEABIN pływa zanurzony w wodzie, połączony rurami do znajdującej się na brzegu pompy wodnej (stacji dokującej). Woda wlewa się do zanurzonego kosza jednocześnie wciągając pływające po powierzchni przedmioty i płyny. Śmieci zbierają się w koszu, natomiast zanieczyszczona woda jest wypompowywana przez otwór w dnie pojemnika do góry i dalej przepływa przez separator zainstalowany z pompą w stacji dokującej. Czysta woda spływa z powrotem do zbiornika. Wymianie podlegają filtr na odpady stałe, czyli worek zainstalowany w koszu oraz filtr separatora zainstalowany w pompie. Zasilanie następuje z miejsca, gdzie zainstalowana jest stacja dokująca. Proces oczyszczania może być ciągły – 24/7.

qoo14wy8skmneonxl4xx

Kampania crowdfundingowa

Ciekawa jest kampania, która kierowana jest w pierwszej kolejności do członków klubów jachtowych, surfingowych i innych podobnych społeczności emocjonalnie związanych z wodą  i naturą. Kluby jachtowe mogą – w zamian za dotację do projektu – otrzymać tytuł Ambasadora Oceanu. Indywidualne osoby mogą wesprzeć projekt zamawiając różnego rodzaju gadżety z logiem SEABIN lub reprodukcje obrazujące piękno naturalnie czystej wody.

Strona oficjalna projektu: http://www.seabinproject.com/

bxdiahmdbqx9xieiwppv

RUBIGAS – Biogaz jako alternatywne źródło energii na obszarach wiejskich

Projekt RUBIGAS – odnawialne źródła energii (OZE): energia wiatrowa, energia geotermalna, energia ze źródeł fotowoltaicznych, energia z biomasy.

Szczególny nacisk w projekcie położony był na biogazownie jako źródło energii cieplnej i elektrycznej oraz metodę zarządzania odpadami na obszarach wiejskich. Zadaniem projektu jest także ukazanie odnawialnych źródeł energii jako generujących możliwości przekształcenia profilu gospodarstw wiejskich oraz poszerzenia umiejętności zawodowych osób zamieszkujących na obszarach wiejskich. Kraje Europy zachodniej wykazują wysoki stopień zaawansowania i rozwoju w zakresie wykorzystania OZE. W krajach Europy środkowo-wschodniej – w tym w Polsce – tematykę tę należy popularyzować i upowszechniać. Dokument przygotowany przez Ministerstwo Gospodarki „Polityka energetyczna Polski do 2030 roku” zakłada powstanie biogazowni na poziomie każdej gminy. Dlatego też jednym z najważniejszych wyzwań na początkowym etapie budowy infrastruktury biogazowej jest propagowanie wiedzy na ten temat wśród mieszkańców obszarów wiejskich. Z podobną do polskiej sytuacją spotykamy się w innych krajach: Słowacji, Rumunii, Bułgarii. Potrzeba edukacji na temat biogazowni odwołuje się do Dyrektywy 2001/77/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wspierania produkcji na rynku wewnętrznym energii elektrycznej wytwarzanej ze źródeł odnawialnych, oraz Dyrektywy 2009/28/EC w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych.

Głównym celem projektu RUBIGAS było wsparcie transferu innowacji i know-how pomiędzy krajami partnerskimi w celu wsparcia rozwoju umiejętności i kompetencji rolników i osób zatrudnionych w sektorze rolnictwa. Wszelka działalność rolnicza, w tym produkcja żywności są uzależnione od energii elektrycznej praktycznie na wszystkich etapach. Zapotrzebowanie na prąd jest tym większe, im bardziej nowoczesne i zaawansowane technicznie są stosowane technologie produkcji. Wzrasta ono również wraz z rozwojem gospodarstw i nowymi inwestycjami.

Energia z BiogazuW wielu regionach rolniczych, starzejąca się infrastruktura układów energetycznych oraz chroniczny brak funduszy na nowe inwestycje powodują ekonomiczną i cywilizacyjną zapaść. Prowadzi to do ubożenia mieszkańców, powiększania bezrobocia, a nawet emigracji. Zapewnienie dostaw energii z instalacji agroenergetycznych i utylizacyjnych pozwoliłoby odwrócić te negatywne procesy, zredukowałoby negatywne zjawiska społeczne oraz umożliwiło zrównoważony rozwój lokalnej przedsiębiorczości, opartej na miejscowych zasobach przyrodniczych i miejscowych odnawialnych źródłach energii (OZE). Zdecydowane i skuteczne wsparcie rozwoju OZE może więc być sposobem na poprawę budżetów gospodarstw rolnych i innych przedsiębiorców zaangażowanych w produkcję energii oraz budowę i eksploatację systemów bio-agro-energetycznych.
W Europie istnieje wiele rodzajów biogazowni na obszarach wiejskich. Kraje Europy Zachodniej w tym zakresie są znacznie lepiej rozwinięte niż kraje Europy Wschodniej. Istnieje zatem konieczność wspierania wysiłków edukacyjnych na rzecz upowszechniania wiedzy dotyczącej biogazowni rolniczych i odnawialnych źródeł energii.

W Europie istnieje wiele rodzajów biogazowni na obszarach wiejskich.
W Europie istnieje wiele rodzajów biogazowni na obszarach wiejskich.

Projekt skupi się na rozwoju umiejętności zawodowych, które pomogą zmniejszyć skutki bezrobocia i migracji na obszarach wiejskich. W porównaniu do projektu bazowego (projekt RESNET) projekt RUBIGAS zostanie znacznie rozbudowany i zmodernizowany przez dodanie modułu na biogazowni rolniczych. Projekt adresowany był do rolników i mieszkańców obszarów wiejskich.

Cele Projektu RUBIGAS:
– Wspieranie wiedzy o OZE
– Wspieranie przedsiębiorczości na obszarach wiejskich
– Zwiększenie zysków w gospodarstwach
– Promowanie przepisów UE dotyczących OZE
– Promocja know- how w zakresie OZE
– Wspieranie poprawy efektywności gospodarstw
– Wspieranie transferu innowacji do gospodarstw
– Wspieranie poprawy jakości życia na obszarach wiejskich
– Wspieranie zatrudnienia na obszarach wiejskich
– Rozwój nowych zawodów
– Przeciwdziałanie migracji z obszarów wiejskich
– Wspieranie innowacji w obszarach wiejskich
– Wspieranie świadomości w zakresie ochrony środowiska.

Cele Projektu osiągnięto m.in. dzięki innowacyjnym materiałom szkoleniowym, wspierającym transfer know- how i innowacji poprzez nabycie nowych umiejętności i kompetencji pracowników gospodarstw, rolników i pracowników sektora związanego z rolnictwem .
Ostatecznym celem jest poprawa efektywności, konkurencyjności i zatrudnienia w sektorze docelowym a więc na obszarach wiejskich poprzez szkolenia i nabywanie nowych umiejętności i kompetencji.
Projekt będzie wspierać wykorzystania roślin energetycznych i odpadów, produktów zwierzęcych, jak również wyniki nowych badań stosowanych do osiągnięcia powyższych celów.

O Projekcie: 
  • Czas trwania: 1 grudnia 2013 r. – 30 listopada 2015 r.
  • Kraje partnerskie: Polska – Lider IZ PIB, Rumunia – CPIP z Timisoary, Bułgaria – Instytut Rolnictwa Stara Zagora, Słowacja – Uniwersytet Nitra, Cypr – Eurosuccess
  • Maksymalna kwota projektu dopuszczalna przez Program Leonardo da Vinci wynosi 400 tys. EURO.
    Rozkład kosztów zgodnie z zasadami Programu : 75 % dofinansowanie UE, 25% wkład własny konsorcjum.
  • Link do strony WWW projektu: http://www.rubigas.eu/

Method of preparing nanometals using plant extracts and nanometals suspensions

Chemical structure of terephthalic acid, polyester (PET, polyethylene terephthalate) plastic building block

[dropcaps round=”no”][/dropcaps]The authors present a method of obtaining gold or silver nanoparticles based on a chemical reduction process using aqueous extracts from plant materials as a source of reducing and stabilizing agents. Wild rose fruits and white grapes were used in the study. They are the natural sources of ellagic acid, ascorbic acid and anthocyanins – donor antioxidant compounds which are able to reduce ions and carry them to the zero oxidation state (metallic form). The resulting extracts are also a source of other substances which may effectively stabilize nanometal suspensions, including mucous compounds, peptides and biopolymers. The adsorption of these compounds on the surface of nanoparticles prevents their aggregation. The use of the aqueous extracts of wild rose fruits and white grapes provides both reducing and stabilizing conditions. This development remains in accordance with the principles of “green chemistry”. An important advantage of the presented method is the use of environmentally friendly materials, ensuring the applicability of the final product in many demanding areas (e.g. dentistry, cosmetology, pharmacy, medical industry and others). Furthermore, the method does not adversely affect the environment.

The offering involves an innovative, environmentally friendly and cost-effective technology for preparation of silver and gold nanoparticles based on chemical reduction process using natural plant materials as well as nanosilver and nanogold suspensions. The product may be applied in the preparation of cosmetic oxides such as titanium, aluminum, zinc or iron oxide. This will result in semi-finished cosmetics, enriched with biocidal properties. It is assumed that this product will be purchased by small and medium-sized companies from the cosmetics industry sector. The offering is based on clean and environmentally friendly technologies which means that adopting it will be seen as a modern, R&D-driven operation. This strategy is essential in raising the level of innovation at small and medium businesses. The product may be subject to a license agreement (full, non-exclusive or open); alternatively, cooperation may proceed in the framework of a strategic alliance of companies operating within different markets. Finally, a joint venture or spin-off commercialization strategy is also possible.

 


 

Meet the presenter:
 Marcin Banach, Cracow University of Technology
Jolanta Pulit-Prociak, Cracow University of Technology

Współpraca z LSOS

Szukasz partnerów do rozwoju projektu? Przedstaw OFERTĘ WSPÓŁPRACY

Pomożemy dotrzeć z Twoją ofertą do właściwych osób Na stronach serwisu, w sekcji WSPÓŁPRACA, prezentujemy innowacyjne technologie, idee, projekty i inne przedsięwzięcia, dla których autorzy...